మా అమ్మ

మా అమ్మ 

భట్టిప్రోలు విజయలక్ష్మి

                          చాలా రోజుల తర్వాత ఏదో రాద్దామని కూర్చున్నా. ఇది రాయటానికి అమ్మ తరఫున నండూరి వారి విశేషాలు రాయాల్సిన అవసరం పడటం కూడా ఒక కారణం. హరి అడిగినందువల్లా, పార్థుమామయ్యతో మాట్లాడినతర్వాతా, ఎన్నాళ్ళనుంచో నావెంటపడుతున్న మా కాత్యాయనీ మేడమ్ వల్లా, సావిత్రీ ఆంటీ పుస్తకం చూసాకా, శ్రీదేవి పిన్ని పుస్తకం చదివాకా, నాకే ఇక రాయక తప్పదూ అనిపించీ, మొదలు పెడుతున్న నా జ్ఞాపకాల దొంతర.  

                                                       ముందుగా మా అమ్మ గురించి, ఎందుకంటే ఈ బ్లాగ్, ఈ రాత కి కారణం అమ్మ కాబట్టి. అమ్మ, నందివాడ లీలా కుమారి, పెళ్లి కాక ముందు నండూరి లీలా కుమారి. కానీ ఆవిడకి మాత్రం లీల అంటేనే ఇష్టం. 'ఈ కుమారి ఏంటీ, అసయ్యంగా, లీల అంటేనే బావుంది', అనేది. చక్కగా పాడేది. కానీ పాడటం చాలా చాలా తక్కువ.  ఎంతో అడిగించుకుని ఒక్క పాట పాడేది. అసలు అమ్మా వాళ్ళందరికీ, అంటే వాళ్ళ అన్నదమ్ములూ, అక్కచెల్లెళ్ళకు భానుమతి, రావు బాలసరస్వతి, సాలూరి, దేవులపల్లి, రజనీకాంత రావు అంటే చాలా అభిమానం. చక్కగా, భావుకతతో, శ్రావ్యంగా, మృదువుగా, మధురంగా 'ఆ తోటలో నొకటి ఆరాధనాలయము, ఆలయములోన అందగాడెవడే' అంటూ ఆ పాట చాలా బాగా పాడేది. నాన్నక్కూడా అమ్మ పాటంటే ఇష్టం. కానీ ఎందుకో ఎప్పుడూ పాడేది కాదు.

                                          తాను నాలుగు, అయిదు క్లాసులకే చదువు మానేసినా మమ్మల్ని మాత్రం చదువుకోమని మహా పోరేది. 'చదువుకోండే, చదువుకుని వుద్యోగం చెయ్యండి, అప్పుడే గౌరవం, మర్యాదా' అనేది. ఆవిడ ప్రోద్బలం వల్లేనేమో మా అందరికీ కాస్త చదువులబ్బాయి. చదువు గురించి చెప్తూ, తను చిన్నప్పుడు చదువుకోక, బడికి వెళ్ళటం ఎలా తప్పించుకు తిరిగేదో, ఎలా మా అమ్మమ్మకి దొరక్కుండా దాక్కునేదో అనీ చెప్పేది. వాళ్ళ తాతయ్య పందిరి మంచం కింద దాక్కునేదట. అమ్మమ్మ పట్టుకోటానికి వచ్చి మామగారినేమీ అనలేక గొణుక్కుంటూ వెళ్ళిపోయేదట. వాళ్ళ పది మందిలో చదువు అంటే పారిపోయేది అమ్మా, వాళ్ళ మల్లన్నయ్యేనట.

                                              ఇంకా వాళ్ళ తాతయ్య గురించి బోల్డు కబుర్లు చెప్పేది. ఆయన చాలా ఊళ్ళకి కరణంట. ఊళ్ళకి పని మీద వెళ్ళాలంటే చక్కని జరీ పంచెలు, లాల్చీ, వుత్తరీయం వేసుకుని గుఱ్ఱం మీద స్వారీ చేసుకుంటూ వెళ్ళేవాట్ట. ఆయనకీ హాల్లో పే.....ద్ద  పందిరి మంచం, దానికి నాలుగు వైపులా పందిరి కర్రలు పెట్టుకోటానికి యిత్తడివి ధగ ధగ మెరిసే హోల్డర్స్ వుండేవిట. కర్రలు లేనప్పుడు వాళ్ళ తాతయ్య వాటిల్లో తనకు కావాల్సిన వక్కలు, బీడీలు వగైరా పెట్టుకునేవాట్ట. అమ్మ ఆ మంచం కిందే దాక్కుని బడి ఎగ్గొట్టేదన్నమాట . అమ్మమ్మ అమ్మని మంచం కిందే వదిలేసి తిట్టుకుంటూ వెళ్ళిపోయేదిట. అంటే మా అమ్మ 'ఆడ బుడుగు' అన్నమాట.